Туган ягы һәркем өчен дә кадерле, газиз җир. Кендек каның тамган җирнең күңелгә якынлыгын, күзең ачылгач та күргән табигатенең матурлыгын язып та, аңлатып та бетереп булмый. Илексаз авылының таулары, болыннары, кырлары, атавы, әрәмәсе, инеше, сазлыгы - безгә буыннан-буынга, ата-бабаларыбыздан сакланып калган олы бүләк ул. Авылым син минем балачагым, яшьлегем бишеге. Авылдагы һәр агач һәм ерганакның үзенә күрә үткәне, гыйбрәтле бер тарихы бар. Ничәмә-ничә буыннардан күчеп, мирас булып килгән, ерак бабаларыбызның ядкәре булган, җәйге көн кызуында тәнгә бер салкын рәхәтлек биреп, аяк табаннарын иркәләп торган чирәме генә дә бик кадерле. Саклыйсы иде шул авылны, саклыйсы иде, йөрәге мүкләнгәннәр кулына калдырасы килми иде...